8 Nisan 2014 Salı

o günün sonu

en son bugün güzel bitmeli demiştim, öyle dilemiştim ama hiç beklemediğim bir şekilde sonlandı. sevgili annem, aniden sancılanıp acillere yollandık, gidiş o gidiş, bugün evimize döndük şükür. pazartesi günü için çok fazla istekliydim, bir şeyi çok istemeyeceksin gerçekten çünkü sonu hayal kırıklığı gibi bişi. ne zaman ne olacağı hiç belli değil. planlar, programlar yeri gelince saçmalıktan öteye geçmiyor. ne yani anı yaşa mı demeliyiz öyle de olmuyor, kadere bıraksak dert bırakmasak ayrı dert. ee ne zaman bir şey planlarsam yemiyor, geriye bolca kafa karışıklığı. neyse, önemli olan şükredebilmek. 
manzaramız, anneciğin bitmeyen serumları ve günler sonra içilen çorba
bir hastane maratonunu da sonlandırdık, oda arkadaşımız ve refakatçileri hoştu, hep birlikte dertleştik, keyiflendik, üzüldük, paylaştık. bir hemşire vukuatı haricinde sorun yaşamadık, bazı insanlar iyi olabiliyorken bazıları maalesef kibirlerine, zayıflıklarına yeniliyorlar. aslında sadece görevini yerine getiren insanlar için ise aaee ne iyi insan diyoruz, iyi olmak bu kadar kolay aslında. ama kalbi normal olanlara kolay pek tabii. umarım, iyi olabiliriz pardon sadece normal olalım yeter. 

4 yorum: