13 Aralık 2012 Perşembe

fidye

daha önceki yazımda danielle steel'den kaçındığımı yazmıştım. ta ki kaçmayı bırakıp acı yılları okuyana kadar. gerçi kaçmakta pek de haksız olmadığımı ispatladı bana bol bol ağlataraktan. ama sonuçta memnun kaldığım için kütüphanede başka bi kitabına rastlayınca aldım hemen. fidye, acı yılların aksine nerdeyse polisiye bi kitap. ee ben de kaç kovalaya bayıldığım için benim için hoş sürpriz oldu. yine ağlayıp zırlıycam sanıyodum. fidye, fernanda'yı, ailesini, ted'i, morgan'ı ve hayatlarını anlatıyo. her bi karaktere yer ayırmış yazar, onları anlatmış, ne olduklarını, nasıl olduklarını. bu kişilerin yolu ise fernanda'nın çocuğunun (sam) kaçırılmasıyla kesişiyo. bu kitapta sevgi öyle güzel anlatılmış ki, çocuk sevgisi, insan sevgisi ve aşk. bu romantikliğin yanında tabi ki işin içinde katiller, dolandırıcılar, çocuk kaçırma, dedektifler, suçlar, ip uçları var da var. acı yıllar da olduğu gibi fidye de sürükleyici ve okuyanı memnun eden bi kitap.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder