31 Ocak 2012 Salı

bile bile


halil sezai isyaaaaannn diyo ben isyanlardayken, bu şarkının eşliğinde yazıya başladım.canım çok sıkkın severek yaptığım tek şey kore dizisi izlemek,yutuptan görüntülere bakmak ve ilgili blogları okumak.ölesiye korkuyorum bi hevesdi geldi geçti demekten ama hiç sanmıyorum,yani böle içime sokmak istiyorum kendilerini öyle sıcak geliyolar,acaip kıskanıyorum o sokaklarda dolaşabilenleri.her şeyin dayandığı nokta para,paramız olsa hiç düşünüp kıskanır mıyım basar giderim.bissürü baktığım blog var resmen hayatlarını adamışlar bi nevi yani yaşam biçimi olmuş,bazısı umutlarını bağlamış,kimisi aşkını yaşıyo,hiç tanımadığın asla göremiyceğin insanlarla ortak noktalarının olduğunu bilmek garip bi his oluşturuyo.oyh çok sıkıldım aynılıktan,bi insan nasıl günlerin,ayların içine eder? bkz:ben.adım gibi biliyorum şu geçen aylar için acaip pişman olucam ilerde tıpkı geçmişten sürekli pişman olmam gibi ama içimde ne bir istek ne de güç zerresi var,ne sınavlara çalışıp kadrolara başvurma ne de orda burda iş arama gücü.bi de milletin baskısı olmasa belki olduğum yerde bunalımımla gül gibi geçinip gitcem ama nerdeeee.yaş bi yerden gidiyo hala karar veremiyorum evlilik şeysine yani tam bi yok istemiyorum diyebilsem içim rahat etcek ama bi yandan da aşk istiyo deli gönül,bebek görünce içimi bi hüzün kaplıyo hay anasını benim olmıycak mı diye? diğer yandan evlenmekmiş,düğünmüş nefretlik geliyo hatta birini uzun yıllar boyu sevme fikrinin imkansızlığı doluyo içime,orda burda gördüğüm erkek tipleri lan hepinizin çıktığı yere ben dedirtiyo.saçma sapan bi ruh halindeyim kısaca.şöyle bi çevreme bakıyorum özellikle tatil olduğu için arayıp etsem organize etsem felan milletle gez dolaş eğleş olcam ama neden kimse benle olmuyo la,illa ben kıçımı yırtcam bişiler olsun diye,demek ki sevilmiyorum diyorum o zaman, öyle de olmadığını biliyorum sadece başka hayatların kıyısında mı kalıyorum bazen.epeydir kitap ta okumadım geçen aylarda yoğun bi şekilde kitap okudum genelde polisiye,gerilim tarzı şeylerdi bi de açlık oyunları serisini okudum az buçuk aşk yaşadım kendileriyle,aynı tarz okuyunca aşkın gözyaşlarına geçiş zor oldu sona yaklaştığım halde elimde kaldı ve soğukluk oluştu yine bende,artık sevdiğim bi tane elime geçicek ki tekrar başlıyalım öle de kanser bi huyum var.değişik olarak pek kıymetli tek arkadaşım tarafından teyze yapıldım,tombitik bi oğluş yeğenimiz oldu ahmet bera efendi.erkek çocukları sevmem genelde artık buna bi kıyak çekicez,görmeden inanmam çok zor gerçek olduğuna bana kalsa biz hala çocuk hala ergen tipleriz aramızdan biri çıkıp evlen üstelik uslu durmamış bebek bile yapmış (: işte bu tipler yüzünden eyvak ne oluyo yaşlanıyom ama ben hala burdayım diyorum,adi herifler sizi.neyse sonuç itibariyle oldukça tembel,boş,manasız bi insan olduğuma tekrar tekrar karar vererek yazımı sonlandırıyorum.
not: bi kişinin okuma ihtimalini göze alarak anamm sen benim gibi olma e mi diyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder