29 Ekim 2011 Cumartesi

duygu karmaşası

o kadar sinirliyim ki, bi o kadar kırgın, şaşkın ve hayal kırıklığına uğramış durumdayım. insanların bu derece bencil, anlayışsız ve nankör olabilmeleri her defasında umudumu eritmekte. artık insan olabilmek çok büyük bir maharet olsa gerek.

20 Ekim 2011 Perşembe

gecenin balonu

anlayamıyorum

anlamıyorum gerçekten ne aklım ne mantığım ne yüreğim anlamıyo,tamam insan olmadıklarını biliyorum nedir neyin savaşıdır bu,tamam hadi sebepleri olsun hadi kendilerince haklı olsunlar peki biz neden müsade ediyoruz sayıları ordunun yüzde kaçı acaba nasıl durdurulamıyolar yok işte hiç birinin cevabı yok,cevap aramakta manasız tüm arayışlar çaresizlikle sonuçlanıyo elde ne var hüzün,şaşkınlık,nefret.kendi devletleri,kendi ülkeleri,dilleri,okulları olsun istiyolar bu mudur? inanmıyorum buna hiç olmamış bir şeyi yaşamadıkları bir şeyi neden istesinler,verilen bir şey geri alınmamışki,başka şeyler.barışmış kanla besleniyolar,mutlu oluyolar çocuklar ölünce,peki ateş düştüğü yakar durumu aynen öyle bir gün etkileniyoruz sayı ne kadar büyük olursa olsun,hemşerim,vatandaşım,askerim,genç ağlayışları bi gün ya aile ya anne ya eş ya evlat,belki de bi gün değil bi kaç gün bi hafta bi ay sürse delirişimiz bütün hepsi bitecek,tabi ki hükümetin de sorumluluğu var ama bu durumda bile çıkar peşinde koşan muhalefete ne demeli istifaya çağırmak,hiç birlik olmayalım ya ne gereği var,bütün olumsuzlukları bin kat abartıp zararın boyutunu arttıralım,sonra da barış barış diyelim ne kadar riyakar hepsi bdp den bahsetmiyorum bile,gözlerine dikkat ediyorum,anlarsın ya kötü dersin nefret var gözlerinde öyleler.evet anlamıyorum hangi kafayla yaşadıkları ülkenin şehrin mahallenin huzursuz olmasını,korkularla yaşamak ister insan,ha pardon insan değildiler.

14 Ekim 2011 Cuma

hayal alemi

yahu eskiden ne kolaydı hayal kurmak,başımı yastığa koyardım önce hayali belirlerdim sonra en ince ayrıntısına ta ki giydiğim kıyafetten çevremdekilerin diyaloglarına kadar kurgulardım,hiç sıkılmazdım yalnız büyüdüm ben çünkü, yani kendisiyle oyuncaklarıyla konuşabilen bi çocuktum,şimdi ise çok zorlaştı iki hayal kuramıyorum arkadaş,olmaz ki böyle tam başlıyorum ikinci saniyesinde doluşuyo bi ton saçma sapan sorunlar,sıkıntılar,meraklar falan bi türlü başaramıyorum bi adım ileriye geçmeyi,gerçekten de yaş aldıkça hayat da çekilmez oluyo,en basit hayal bile çok geliyo baksana,lan zati bok gibi yaşıyoruz bari düş kuralım o da yok,çocukken her şey daha kolay daha güzel,bi de büyümek isterler bok var büyüyün de görün gününüzü bu arada ben hiç büyümek istemezdim annemin kucağına sığamıycam diye korkardım ki aynen de öyle oldu annem yarıma geliyo değil kucağına oturmak.